..τι θα σου έλεγα ΑΝ υπήρχες

….Ο χειρότερος εφιάλτης μου μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν να πρέπει να ζήσω «χωρίς εσένα».. πολλές φορές σου τηλεφωνούσα άγρια χαράματα έτσι για να σ ακούσω και να βεβαιωθώ πως υπάρχεις στη ζωή μου.. Τα πρωινά έψαχνα να βρω τα λίγα λεπτά μέσα στην παράνοια της μέρας για να σε δω, μια που και οι δύο μας τρέχαμε σαν τρελοί..να προλάβουμε άραγε τι;

Τα Σαββατοκύριακα – αν το επέτρεπε το γεμάτο μας πρόγραμμα- γίνονταν οι μικροί μας παράδεισοι… αποδράσεις από την πεζή πραγματικότητα .. και λέγαμε πως δε θα χωρίσουμε ποτέ….λες και ζούσαμε «μαζί» ..κι έλεγα πως δεν μπορώ να με φανταστώ ΧΩΡΙΣ εσένα… ΧΩΡΙΣ την ανάσα σου δίπλα μου.. ΧΩΡΙΣ τη μιλιά σου να μπαίνει στο μυαλό μου…

Και να που μ άκουγε η ζωή και έκανε τα δικά της σχέδια.. και μάλλον γελούσε ειρωνικά ακούγοντάς με… και ξαφνικά αποφάσισε να κάνει ένα ξεκαθάρισμα.. στο μυαλό στη ψυχή στις σχέσεις… στην ύπαρξή μας

Και να που έτσι έλαχε και είμαστε απο-κλεισμένοι χώρια.. και να που όσο περνούν οι μέρες τόσο λιγότερο μου λείπει η παλιά μου ζωή.. να που βρίσκω μικρές χαρές αλλά μόνη μου.. να που όλο και λιγότερο πονάει η μοναξιά μου… Ίσως γιατί μέχρι τώρα τελικά νόμιζα πως ζούσα.. Ίσως γιατί νόμιζα πως δεν γίνεται αλλιώς.. νόμιζα πως δεν θ αντέξω να ζω χωρίς εσένα…και δεν είχα καταλάβει πως ζούσα ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ….

…να λοιπόν που ξαφνικά άρχισα να με ανακαλύπτω.. άρχισα να με «ξετυλίγω» σιγά σιγά.. Στην αρχή με φόβο κι επιφύλαξη.. μετά με λαχτάρα και ελπίδα.. τώρα με τόλμη αντικρίζω «όλα αυτά που φοβόμουν» και βλέπω πως δεν με τρομάζουν πια… έχω αρχίσει επιτέλους να ΜΕ αγαπάω.. και ναι τώρα ξέρω πώς ΜΠΟΡΩ να ζήσω χωρίς εσένα Αλλά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς ΕΜΕΝΑ .. και θα δεις πως τώρα θα είναι καλύτερα..πιο αληθινά.. τώρα πια δεν θα είσαι μόνος κι εγώ μια σκιά.. τώρα το ΜΑΖΙ έχει άλλη σημασία.. τώρα έγινε ανεκτίμητο..Τώρα ξέρω πώς σε αγαπώ γιατί αγαπάω κι εμένα.. Τώρα μας αγαπάω…

Ο. Κ.